Kościół w Grodzisku

Kościół w Grodzisku (widok od strony pustelni)

Malownicza, wijąca się wśród pól i łąk droga, zawiodła mnie do Grodziska (województwo małopolskie), w którym, w głębi lasu, na skraju urwiska, znajduje się miejsce niezwykłe – Pustelnia bł. Salomei. Droga skończyła się przy wjeździe do lasu, ale otuchy dodała mi tablica informacyjna z mapą okolicy i wizerunkiem kościółka, do którego zmierzałam. Wjechałam więc w las, a po krótkiej chwili moim oczom ukazał się śliczny szary kościółek, otoczony murem.

Fundatorem Grodziska (XIII wiek) był Bolesław Wstydliwy, który wkrótce podarował dobra swojej siostrze – Salomei. Salomea, po śmierci męża, Kolomana Węgierskiego, wstąpiła do klasztoru klarysek w Zawichoście, skąd siostry wkrótce przeniosły się do Grodziska, gdzie wybudowały klasztor i romański kościół. W 1320 roku opuściły jednak to miejsce i przeprowadziły się do Krakowa, a opuszczone dobra popadły w ruinę. Dopiero w XVII wieku, wraz z beatyfikacją Salomei, przypomniano sobie o dawnej pustelni i rozpoczęto odbudowę obiektu. Tak powstała kolumna błogosławionej Salomei, a następnie manierystyczny zespół z kościółkiem, pustelnią, domami modlitwy i rzeźbami. Wszystkie obiekty istnieją po dziś dzień i są znakomicie zachowane.

Środek transportu pozostawiłam na niewielkim placyku, z którego – po schodkach, przez kamienną łukowatą bramę, w asyście dwóch tamtejszych piesków – weszłam na teren kompleksu. Przywitała mnie kolumna bł. Salomei z posągiem św. Klary. Moją uwagę jednak przykuło pięć zabytkowych figur usadowionych na otaczającym świątynię murze. To krewni Salomei – Henryk Brodaty i jego żona Jadwiga Śląska, Bolesław Wstydliwy i bł. Kunegunda oraz mąż Salomei, Koloman. Za murem znajduje się niewielki barokowy kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Wnętrze kościoła zostało wyłożone – na przemian – ciemnym i jasnym marmurem, co daje ciekawy efekt optyczny.

Znajdujące się z tyłu kościoła schodki zaprowadziły mnie na niewielki dziedziniec, na którym znajdują się trzy groty modlitewne. Poświęcone są one św. Janowi Chrzcicielowi (po prawej), św. Marii Magdalenie (po lewej) i Zaśnięciu Matki Boskiej (środkowa). Przed grotami stoi oryginalny, pochodzący z 1686 roku pomnik, wzniesiony na cześć zwycięstwa Jana III Sobieskiego pod Wiedniem. Zwieńczony posągiem Matki Boskiej obelisk, spoczywający na grzbiecie kamiennego słonia pełnił dawniej rolę wodotrysku. Usytuowane nieco dalej kręte kamienne schodki, noszące nazwę „stopni różańca”, skierowały mnie do położonej na skraju urwiska maleńkiej, zbudowanej w XIII wieku i odrestaurowanej w XVII, pustelni bł. Salomei. Przez otwór w bardzo wąskich drzwiach można zajrzeć do środka i zobaczyć wnętrze pustelni, składające się z trzech pomieszczeń, w których m.in. znajduje się spory głaz pełniący funkcję łoża. Wewnątrz widoczne są wyraźnie dwie łacińskie sentencje, które po przetłumaczeniu brzmią Gdzie jest skarb mój tam serce moje i Czym jest sen? – Obrazem chłodnej śmierci. W takich oto warunkach błogosławiona Salomea żyła przez osiem ostatnich lat swojego życia (beatyfikacji Salomei dokonał papież Klemens X w 1672 roku).

Grodzisko znajduje się w pięknej, malowniczej okolicy. To teren Ojcowskiego Parku Narodowego, obejmującego fragment urokliwej Doliny Prądnika. W okolicy znajduje się mnóstwo skał, jaskiń, wąwozów, fantastycznych form skalnych o równie fantastycznych nazwach. Wokół Pustelni rosną drzewa, uznane za pomniki przyrody. Jest to miejsce doskonałe na piesze i rowerowe wycieczki oraz na odpoczynek od codziennego zgiełku.

Loading
Wyśrodkuj mapę
Ruch
Jazda rowerem
Tranzyt
 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,